آغوشتفروردینی ستبی هراس آنکه آبانی باشدوبهشتی بی هراسِ نگاه خداوندی!من یقین دارماین آواز جبرییل استکه هر صبحهمراه با زوزه های بادخود را می کوباند به پنجره ایکه تو از آن ماه را می نگریو فریاد می زند:اینجاستهم اینجا خفته ستوعده یِ فراموش شده یِ پیامبرانِ زنده به گوراینجاست هم اینجا خفته ستخدایِ گمشده یِ آدمیاینجاست هم اینجا خفته ستهم آنکهنگاه مشترک خدا وشیطان استدریغا و افسوس که فریادها گم می شوندمی

بیست ودوم شهریورهشتادوسهساعت سه بعدازظهرسبزه میدانبالاخره وانت بار سفید رنگ از راه رسید و تند تند بسته های روزنامه را گذاشت روی پیشخوان کیوسک دور میدان و رفت.مرد داخل کیوسک روزنامه را دستم داد. صدای قلبم را می شنیدم. جای خلوتی میخاستم. رفتم سمت کوچه مخابرات. خلوت بود. توان باز کردن روزنامه را نداشتم. نشستم روی دو پایم. اطلاعیه پایین صفحه آخر بود. با تیتر درشت نوشته شده بود: قبول شدگان نهایی استخد

بیچاره دلی زار که یکبار بلرزید صد کعبه ی حاجت نتوانست بنا کرد! بیچاره دلی تنگ که روزی ، نگهی کرد صد روضه ی رضوان نتوانست رها کرد ! "1393" مرد خیره شد به پنجره. اولین باران پاییزی با سوز سرما همراه بود. ها کرد. روی سطح پوشیده یِ شیشه چند کلمه نوشت و انگشتش را کشید روی کلمات. کمی بعد با کف دست سعی کرد کامل پاکش کند. نشد، ردی از بخار و نوشته ماند روی شیشه. دیشب خوابش را دیده بود با همان خنده لبان و

جمعه چهاردهم مهر ۱۳۹۶ می گریزم ز همه، مأمَن من آغوشتخَلقی از خلوت و تنهایی من حیرانست. "خلوت"بیشتر آدم ها خلوت دارند. خلوتی برای پناه بُردن... برای آرامش گرفتن... این خلوت در آدم ها متفاوت است. بعضی ها خلوت خیلی کمی دارند و برخی ها خلوتشان بیشتر است. ارزش خلوت اما به عمقش است.بعضی ها خلوتشان سطحی است. بعضی ها اما خلوتشان عمیق است. پُر است. درون مایه دارد. خلوتی که خَلسه آور است و زندگی بخش.خلوتی